بر اساس این توافق که در مهرماه ۱۴۰۴ میان دو شرکت صورت گرفته، مقرر شده است  پتروشیمی اصفهان با توجه به وضعیت زیان عملیاتی خود، اقدام به صدور فاکتور فروش با نرخ میانگین ۲.۷۵ درصد بالاتر از نرخ‌های صنایع پایین‌دستی نماید.

با وجود اینکه توافق در مهرماه انجام شده بود، اجرای آن پس از اخذ مصوبه هیئت‌مدیره و انجام اورهال سالیانه عملیاتی شده و نخستین خرید مشمول این مصوبه در زمان تصویب رسمی هیئت‌مدیره صورت پذیرفته است.

در ادامه همکاری‌ها، شرکت پلی‌اکریل ایران نیز با هدف افزایش تولید محصول پلی‌استر وارد مذاکره با پتروشیمی اصفهان برای تأمین ماده اولیه پارازایلین شد.

با این حال، به دلیل زیان عملیاتی پتروشیمی اصفهان، این شرکت تمایل چندانی برای تأمین مواد مورد نیاز در سطح کامل ظرفیت تولید پلی‌اکریل نداشت.

نتیجه جلسات تخصصی بعدی، توافق بر تأمین مواد اولیه تا سقف ۸۵ تن با افزایش نرخ تا ۶.۷۵ درصد نسبت به نرخ اعلامی در نرخ‌نامه هفتگی صنایع پایین‌دستی بود. به این ترتیب، نرخ تأمین ماده اولیه صرفاً ۲.۷۵ درصد بیشتر از شرایط گذشته خواهد بود؛ زیرا پیش از این نیز پارازایلین با نرخ ۴ درصد بالاتر از نرخ‌نامه هفتگی فاکتور می‌شد.

مطابق محاسبات مالی شرکت، این افزایش نرخ باعث رشد خالص ۲.۷۵ درصدی بهای تمام‌شده محصول نسبت به گذشته خواهد شد؛ اما اثر کلیدی این توافق در افزایش حجم تولید و جذب بهتر هزینه‌های سربار و دستمزد است.

تداوم تولید در سطح ظرفیت بالاتر، نه‌تنها موجب کاهش هزینه‌های ناشی از ظرفیت بلااستفاده در دو  شرکت پلی اکریل و تولید مواد اولیه الیاف مصنوعی می‌شود، بلکه می‌تواند اثراتی مثبت بر حاشیه سود عملیاتی، کارایی اقتصادی و رقابت‌پذیری محصولات داخلی پلی‌استر برجای گذارد.

کارشناسان بازار سرمایه افزایش نرخ محدود همراه با رشد مقدار تولید را نشانه‌ای از تعدیل مثبت تدریجی در عملکرد مالی شرکت‌ها می‌دانند؛ تغییری که هم به حفظ تداوم تولید در زنجیره ارزش صنایع الیاف و پتروشیمی کمک می‌کند و هم زمینه جذب بهتر هزینه‌های ثابت و افزایش سودآوری را فراهم می‌سازد.