صنعت فولاد ایران ، صنعتی حاشیه‌ای یا کم‌اثر نیست. این صنعت در قلب تولید، عمران، صادرات، ارزآوری و اشتغال کشور قرار دارد. از پروژه‌های عمرانی و ساختمانی گرفته تا صنایع خودروسازی، لوازم خانگی، انرژی و ده‌ها زنجیره وابسته، همگی به حیات این بخش گره خورده‌اند. از همین رو، هر ضربه به فولاد مبارکه، فولاد خوزستان و دیگر واحدهای مهم تولیدی، اثری فراتر از محدوده یک کارخانه دارد و مستقیماً بر تولید ناخالص داخلی، درآمد ملی و قدرت خرید مردم سایه می‌اندازد.

باید این واقعیت را با صراحت گفت که هدف چنین حملاتی صرفاً یک ساختار سیاسی یا نظامی خاص نیست. وقتی دشمن به زیرساخت‌های اقتصادی، صنایع مادر، پتروشیمی‌ها و واحدهای بزرگ فولادی حمله می‌کند، معنای آن روشن است: هدف، فشار بر زندگی مردم است. هدف، تضعیف اقتصاد ملی از مسیر کاهش تولید، اختلال در اشتغال و آسیب به چرخه درآمدزایی کشور است. به بیان دیگر، آنچه در این حملات نشانه گرفته شده، سفره مردم ایران است.

بی‌تردید آسیب به صنعت فولاد و پتروشیمی، به کاهش ظرفیت تولید کشور منجر می‌شود و در نهایت، از وزن تولید ناخالص ملی می‌کاهد. این یعنی کشور فقیرتر می‌شود، فشار بر اقتصاد خانوار بیشتر می‌شود و سرعت توسعه کاهش می‌یابد. این واقعیتی تلخ است که نباید از بیان آن پرهیز کرد. اما در کنار این واقعیت، یک حقیقت مهم‌تر نیز وجود دارد: صنعت فولاد ایران اگرچه آسیب دیده، اما از پا نیفتاده است.

صنعت فولاد کشور بر پایه دهه‌ها تجربه، سرمایه‌گذاری، دانش فنی، تربیت نیروی انسانی متخصص و شکل‌گیری توان مهندسی داخلی بنا شده است. این صنعت تنها متکی به ساختمان و ماشین‌آلات نیست؛ بلکه بر شانه‌های مهندسان، تکنسین‌ها، کارگران، مدیران و پیمانکارانی ایستاده که در سخت‌ترین شرایط نیز توان ایستادگی و بازسازی را داشته‌اند. همین پشتوانه است که امروز نیز امید بازگشت را زنده نگه می‌دارد.

فولاد مبارکه و فولاد خوزستان، به‌عنوان دو ستون مهم صنعت فولاد کشور، قطعاً به مدار تولید بازخواهند گشت. شاید این مسیر آسان نباشد. شاید بازسازی، تعمیر، تأمین قطعات، احیای خطوط و بازگرداندن ظرفیت کامل زمان‌بر و پرهزینه باشد، اما تردیدی نیست که این بازگشت رخ خواهد داد. زیرا بازسازی این واحدها فقط یک ضرورت صنعتی نیست، بلکه یک الزام اقتصادی، اجتماعی و حتی ملی است.

امروز بیش از هر زمان دیگر باید فهمید که دفاع از صنعت، دفاع از ایران است. بازسازی فولاد، فقط بازسازی کارخانه نیست؛ بازسازی امید، اشتغال، درآمد ملی و اعتماد به توان داخلی است. ملت ایران در مقاطع دشوار بارها نشان داده که می‌تواند از دل آسیب، دوباره برخیزد. فولاد ایران امروز زخمی است، اما این زخم با اراده ملی، توان داخلی و همت صنعتگران این سرزمین ترمیم خواهد شد. این صنعت شاید آسیب دیده باشد، اما بی‌تردید زمین‌گیر نخواهد شد.